«کهکشاني» آن لبخند هميشگي‌اش را بر لب نداشت. آخرين نفر از رختکن بيرون آمد و در حالي که چهره‌اش روي پارچه‌اي بزرگ در ميان تماشاگران جا به جا مي‌شد، در کنار يارانش قرار گرفت. آقاي فوتبال فرانسه اين فصل مثل هميشه نبود. پاهايش لرزان بودند، ديگر از آن شعبده بازي‌ها خبري نبود. قدرت بلامنازع پاهايش که مانند رقاص باله حريفانش را مسحور مي‌کرد، ديگر مثل سابق نبود. اين که او بايد زودتر خداحافظي مي‌کرد يا نه، مساله‌اي است که خيلي از کارشناسان فوتبال را به تفکر واداشته بود، اما او زيزو بود.مرد اسطوره‌اي فوتبال فرانسه که هر جا بايد بود، هر موقع تيم به کمک احتياج داشت، زيدان آنجا بود.شايد اگر سال‌ها پيش امه ژاکه، کانتونا و ژينولا را کنار نمي‌گذاشت، پسرک کم موي بوردو هيچ وقت فرصت درخششي پيدا نمي‌کرد، در جام جهاني رهبر فرانسه نمي‌شد و مقابل برزيل هم آن دو گل حساس به ثمر نمي‌رسيدند. از روز اول حضور در تيم ملي فرانسه تا صدمين بازي ملي‌اش مقابل مکزيک که قرار است آخرين بازي زيزو در استاددو فرانس باشد، تصور «آبي‌ها» بدون زيزو امکان پذير نبود.

تاريخ قطعاً صحنه‌هاي متعددي از او را به حافظه‌اش خواهد سپرد. گل‌هايش به تيم ملي برزيل، گل زيبايش مقابل بايرن لورکوزن در فينال جام باشگاه‌هاي اروپا، ضربه آزاد تماشايي اش مقابل انگليس در يورو 2004 و خاطرات متعددي که شايد از قلم افتاده باشند، بتوان به 66 ميليون دلاري که فلورنتينوپرس، رئيس وقت رئال در ادامه پروژه کهکشاني‌هايش به حساب باشگاه يوونتوس ريخت، اشاره کرد.

سفير صلح سازمان ملل آنقدر شخصيت بزرگي دارد که بعد از آويختن کفش‌هايش، به الجزاير، سرزمين مادري‌اش بازخواهد گشت تا ميان مردمي زندگي کند که هنوز پس از سال‌ها حضور زير لواي سنگين استعمار فرانسه، نتوانسته اند آن طور که بايد قد علم کنند. حضور زيزو در بنگاه‌هاي خيريه شاهد مثالي است براي شخصيت بازيکني که در زمين فوتبال چشم‌ها را به خود خيره مي‌کرد و حالا بدون تنش‌هاي فوتبالي‌اش، مي‌خواهد در عرصه تاريخ بشريت نامش را جاودانه کند. «تيم ياران زيدان» هر ساله به نفع محرومان جهان به عنوان سمبل يونيسف روي شانه‌ها و اقتدار زيزو بنيان نهاده شد.